Znate li kako prepoznati zatajenje srca i spriječiti teške posljedice?

zatajenje srca

Koristimo li dovoljno “ZLATNI STANDARD“ ehokardiografije – ultrazvuka srca u ranoj detekciji, prognozi i terapijskoj procjeni – popuštanja ili zatajivanja srca – najopasnijeg prirodnog neprijatelja čovjeka u produženju životnog vijeka?

Zastojno zatajivanje srca u razvijenim zemljama svijeta spada među najčešća srčana oboljenja i po epidemiološkim studijama obuhvaća preko 2% sveukupnog pučanstva zapadne civilizacije, a u starijoj dobi iznad 60 godina i preko 10% i predstavlja visok stupanj ukupnog godišnjeg mortaliteta.

Zatajenje srca

Zadnjih 30-40 godina zahvaljujući poboljšanoj dijagnostici i terapiji, preživljenje od cca 50% nakon 5 godina od početka bolesti povećano je na 65%. Stopa smrtnosti znatno je veća u starijim dobnim skupinama, a prevalencija se zadnjih godina povećala produženjem životnog vijeka.

Patofiziologija srčanog zatajivanja je kompleksna i nema jedinstvenog uzroka, zato kažemo da je ono više klinički sindrom nego specifična bolest. Praktično to znači da bilo koja srčana bolest može dovesti do zatajivanja srca i kod većine slučajeva se može utvrditi uzročna bolest, premda ponekada i kod prividno zdravih osoba uz određene rizične faktore može vremenom doći do zatajivanja srca.

Danas se pouzdano zna da zadnjih dvadesetak godina najučestalije bolesti u razvijenim zemljama svijeta iz kojih se najčešće razvija kronično zatajivanje srca su hipertenzivna, koronarna i valvularna bolest srca, te idiopatska dilatativna kardiomiopatija, koja u 30% slučajeva ima genetsku osnovu razvoja.

Može li se sindrom srčanog zatajivanja na vrijeme prepoznati i spriječiti?

Procjena funkcije srca tradicionalno je godinama bila fokusirana na sistoličku funkciju srca kao “pumpe” sa istisnom frakcijom krvi lijevog ventrikula /komore/ (LV-EF) kao sinonimom globalne kontraktilne snage miokarda. Stoga se isključivo ispitivalo sistoličko zatajivanje lijevog ventrikula, koje odražava oslabljenu kontrakciju lijevog ventrikula srca i reduciranu istisnu frakciju (HFrEF – Heart Failure reduced Ejection Fraction), dok je dijastolička funkcija (faza punjenja lijevog ventrikula u dijastoli) bila od sekundarne važnosti.

Međutim zadnjih 15-20 godina ukazalo se na značajnu funkciju dijastoličkog zatajivanja lijevog ventrikula u morbiditetu i mortalitetu,  koje danas čini 40-50% svih srčanih zatajenja. Dijastolička disfunkcija odnosno zatajenje znači kada lijevi ventrikul u dijastoli, koja čini 2/3 ukupnog srčanog ciklusa kod normalnog volumena i tlaka, zbog produžene relaksacije ili smanjene rastezljivosti miokarda ne može puniti adekvatni volumen krvi da bi održao normalni udarni odnosno minutni volumen krvi uz inače očuvanu sistoličku funkciju, pa govorimo o dijastoličkom zatajivanju lijevog ventrikula uz očuvanu istisnu frakciju (HFpEF – Heart Failure preserved Ejection Fraction).

Oba oblika srčanog zatajenja razlikuju se po tipu remodeliranja lijevog ventrikula. Tako kod HFrEF imamo dilatiran kavitet lijevog ventrikula – ekscentrično remodeliranje (dilatacija), a kod HFpEF imamo približno normalne dimenzije kaviteta lijevog ventrikula uz zadebljanu i “ukrućenu” stijenku (hipertrofija). Stoga remodeliranje miokarda čini hipertrofija i/ili dilatacija lijevog ventrikula kao odraz difuznog propadanja miocita (mišićnih stanica) procesom apoptoze i fokalne nekroze, kada se funkcionalni miociti zamjenjuju nefunkcionalnim fibroznim tkivom.

Takve strukturalne promjene miokarda dovode do zatajenja srca bilo zbog slabljenja kontraktilne snage miokarda i sistoličke disfunkcije ili pak razvoja dijastoličke disfunkcije zbog smanjene rastezljivosti i produžene relaksacije miokarda sa smetnjama punjenja lijevog ventrikula u dijastoli.

Sindrom zatajivanja srca uvijek počinje znakovitim događanjem, koji može biti klinički nezamjetljiv kod dilatativne kardiomiopatije (genetska mutacija!?), katastrofičan u slučaju akutnog srčanog infarkta zbog naglog gubitka većeg dijela kontraktilnog tkiva miokarda, dramatičan kod virusnog miokarditisa ili dugotrajan i podmukao kod progresije valvularne bolesti srca, tako da srčano zatajivanje prolazi tzv. latentnu fazu bez simptoma i neprepoznato od bolesnika i liječnika.

Otežano disanje u vidu zaduhe i umora već mogu biti znakovi uznapredovalog sindroma srčanog zatajivanja.

Srčana zaduha kod srčanog zatajivanja lako se može razlikovati od plućne ili druge nekardijalne geneze (adipoziteta, hipotireoidizma, anemije i sl.) povećanjem koncentracije neurohormona BNP-a (brain natriuretic peptide), koji se oslobađa iz miocita kod povećanog ″stresa zida“ – stijenke lijevog ventrikula u fazi remodeliranja lijevog ventrikula (BNP – marker “wall stress-a”), sto je patognomoničan znak sistoličkog zatajenja srca (HFrEF),  ali ne i kod dijastoličkog zatajenja uz očuvanu sistoličku funkciju (HFpEF), gdje “stres zida” ne igra značajnu ulogu.

Upravo zato transtorakalna, transezofagusna i Doppler-ehokardiografija pruža nam „zlatni standard“ u dijagnozi, prognozi kao i terapijskom pristupu kod zatajivanja srca.

Preuzmite članak i pročitajte ga kasnije:   PDF

Ocjena članka:

4.75 / 5   4
Facebooktwitterpinterestmail
12-12-2018
Foto: Photospin
Napomena: Ovaj sadržaj je informativnog karaktera te nije prilagođen vašim osobnim potrebama. Sadržaj nije zamjena za stručni medicinski savjet.

Poklanjamo vam besplatne E-mail novosti

Vi označite što vas zanima, a mi ćemo se pobrinuti pružiti vam samo korisne informacije.

 Zdravlje  Ljepota  Vege Prehrana  Pokloni
Pojmovi uz članak: zatajenje srca, otkazivanje srca, simptomi zatajenja srca, zatajenje srca prognoza, popustanje srca, popuštanje srca simptomi, kronično zatajenje srca, zatajenje srca forum, ztajenje srca simptomi i terapija, kako sprijecit zatajivanje srca prirodnim ljekovima,